خطخطی شماره ۹۴

اولین تولدت، سال ۹۰.. فکر کنم یه کامنتی برات گذاشتم...

سال ۹۱، اسمس زدن سر ساعت ۱۲..

سال ۹۲، همراه یه مجموعه ابراز احساسات..

سال ۹۳، یه تیکههای مختلفی از عکس و یه جاهایی توی نوشتهها و حرفامون و کنار هم چیدم.. و اینقدر خودم برای گذاشتنش ذوق داشتم که گاهی خندم میگیره چه جوری طاقت آوردم زودتر نشونت ندادم..

سال ۹۴، سر نکته و تست گسسته در تلاااش بودم یه متنی بنویسم که سرش به تنش ارزش داشته باشه...

سال ۹۵..

سال ۹۶...

سال ۹۷....

و الان سال ۹۸...

هر سالی، یه جوری، پر بوده از تو... که هر چقدر و هر جوری بخوام ازت بگم،

تموم شدنی نیست...

ولی من، خیلی خوشحالم که پا گذاشتی به این دنیا و یه کوچووووولو بعدترش به زندگی من..

دوستت دارم.. قدر تموم روزهایی که باهم اومدیم..

قدر تموم روزهایی که باهم میریم...

تا همیشه...

برات، همونی رو آرزو میکنم که دل قشنگت آرزوش رو داره..

بیست و یکت، پر باشه از حس زندگی..

از تازگی عشق..

از قشنگی وجودت..

قشنگترینِ دنیایی.. تولدت مبارک

نفسِ خودم بودی تو ❤❤❤

من با تو...