خطخطی شماره ۹۶

آهنگی که الان روی وبلاگئه رو.. بار اول.. سال ۹۳ شنیدمش.. همون موقعی که همین وبلاگئه رو ساخته بودم..

تیتراژِ یکی از سریالای شبکهی جم بود.. از روی یه آهنگ دیگهای.. که فکر کنم اونم مال همون سریال بوده خونده بود..

ولی

همون بار اولی که شنیدمش.. بیاختیار یادت افتادم..

شاید به خاطر اونجایی که میگه:

توی مسیرِ خاطرهها.. تو بودی همقدم و همسفرم..

و اتفاقی داشتم به اینکه چی بذارم روی وبلاگ فکر میکردم.. یهو همین تیکه یادم افتاد! بالاخره یه جایی پیداش کردم..

و دارم فکر میکردم.. که چقدر اون جملهش به خصوص.. شبیهِ توئه.. برای من..

اونقدری که دوستت دارم.. اونقدری که عشقی.. جیگری.. نفسی..

دیروز.. توی بیآرتی سبلان وایساده بودم که بهت اسمس زدم.. تا جواب دادی توی اتوبوس نشسته بودم.. یه جملهای رو.. روز تولدت یادم رفت بنویسم برات..

جملهای که دیروزم خودش رو نشون داد.. که فرقی نمیکنه توی چه موقعیتی باشم.. بلافاصله هر چیزی که بشه یه اسمسی میاد به سمتت!

دیگه جداً باید برم بررسی کنم که چه کار خوبی در زندگیم انجام داده بودم که خدا تو رو بهم داد..

اینجا هم :دی

من با تو...