خطخطی شماره ۹۱

هیچ دوتا قصهی عاشقانهای مثل هم نیست... از شروعش.. تا آخرش.. از جوری که یه ناظر به اون قصه روایتش میکنه.. تا اون شکلی که خود کسی که حسِ عاشقی رو داره تجربه میکنه، احساس میکنه و زندگیش میکنه.. چه حتا اون جوری که معشوقِ قصه عشق رو میفهمه..

هر کدومشون یه روایت.. یه توصیف، یه بیان.. یه دیدگاه.. یه آرزو.. یا حتا یه هدف خاص دارن... یه حال خاصی رو هر کدومشون میتونن تجربه کنن.. زندگی کنن.. باور کنن.. یه جور خاص زندگیش میکنن و بزرگ میشن..

ولی خب.. سخته.. تلخی فراوان داره! یکی یه دفعه داشت غر میزد میگفت اه بابا، گندش بزنه! چیه این عشق! همش غصه! همش دوری! همش تلخی!! یکی که ما دوستش داریم کجاس.. اینایی که دوستمون دارن کجان! البته الان نمیدونم در چه شرایط اقلیمی و محتوایی خاصی به سر میبره.. اما خب بیراه هم نمیگفت..

عشق سخته... عاشقی سختتر.. پای عشق موندن شاید از همهش سختتر...

خب آخه میدونی... ما آدما.. یه جاهایی.. خسته میشیم.. ناراحت میشیم.. وقتی ناراحت میشیم شکننده میشیم.. با شکننده شدن، میترسیم و رهاش میکنیم...

و شاید یه روزی.. چندین و چند سال بعد... خودمون رو بازنده بدونیم.. که رها کردیم..

از همون ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ که توی هتل عباسی دیدمت.. و حرفش رو زدیم.. تا قبلتر و بعدترش.. تا امروز و الان..

از ۴ شهریوری که باهم به تماشاش رفتیم و تو دنبالِ خودش گشتی..

تا همین ۱۷ مردادی که بازم رفتیم و تو باز خودش رو دیدی..

میدونم هر جا که رفتیم.. برات یه ربط وجود داشت.. هر جایی که ازش رد میشدیم یادش.. اسمش.. همراهت بود..

میدونم هر جایی هم که تنها رفتی.. همین بوده.. یادش رو از کوچه تا بزرگراه... از اتوبوس و مترو تا پیاده و لای سنگفرشهای خیابونا با خودت بردیشون... با خودت زندگی کردیش..

تا بوده.. تا عشق بوده... تا زندگی بوده.. تا دل بوده.. شاید همینه..

و خب.. زندگیش کردی و به تجربهی زندگی.. هزارتا حرف و کلمه و اتفاق و واژه این وسط پیدا کردی.. که شاید تا گوشیِ تلفنت رو درآوردی و خواستی چه برای منِ کمترین تایپش کنی.. یا تا رسیدی خونه.. و درِ لپتاپت رو باز کردی و تا صفحهی بلاگفا گاهی با اینترنتی ذلیل شده بالا اومده، خیلی از حرفا رو فراموش کردی..

یا صفحهی اینستات رو باز کردی به قصد چیزی نوشتن و دائم پاک کردی.. ننوشتی.. یا به قول خودت سنگ شد توی گلوت.. هیچوقت نوشته نشد..

ولی تو خوب میدونی.. چون زندگیش کردی.. چون نفسش کشیدی..

قطعا سخته.. و از سخت، سختتره..

سخته تولدش.. که شاید به تعبیری مهمترین روز زندگی هر آدمی میتونه باشه، کنارش و همراهش نباشی.. فقط از دور بتونی براش آرزوهای قشنگ، قشنگ بکنی..

سخته جایی نباشی که تمام جونت، قلبت، اونجاس و داره اونجا میتپه.. انگار اونجا داری نفس میکشی..

دلش به همون حاله.. دلش به همون هوائه..

ولی تو قطعا همونجایی..

من، تو رو جدا ازش نمیدونم.. تو اونی و اونم تو.. تو از اونی.. و اونم از تو...

یه جایی.. خیلی بالاتر از اینجا.. من راهتون رو مرتبط و همراه هم دیدم.. و به حدِ مختصر خودم باور..

برای همین فکر میکنم، به وسعت تمام کیلومترهایی که هر بار با یادش طی کردی.. به وسعت تمام قدمهایی که با یادش زدی.. تمام بارهایی که دستت رو به آرزوی گرفتن دستاش درهم گرفتی.. به وسعت ذره به ذرهی احساسی که جمع کردی.. به بینهایتِ نهالی که در تو رشته کرد.. و به عظمتِ تمام احساست...

و اینکه امروز، دومین تولدِ تو، توی یه تقویمه..

کی بهتر از صاحبِ امروز... برای تماشای عاشقی آدمها.. و چه شبی بهتر از شبِ تولدش.. برای اینکه ازش بخوام..

که تولدتون.. گره خورده به روز به این مبارکی..

به حقِ صاحب این روز.. به حقِ اسم اعظم پیامبر.. به توکل و باور کاملترین بندهی خداوند.. و قسم به تمام جلال و شوکتش..و برکت وجودش.. بهت مراد میده.. به معنی و تعبیر عشقی که توی دلته.. جواب میده..

تولدش مبارکت..

و تولدتون باهم و بهم.. مبارکتون.. و مبارکمون..

من آرزوی غیر اینکه تو رو، همراهش ببینم.. چه رفیقش.. چه عزیزش.. چه شریکش.. چه هر چی که تو بگی.. ندارم و نخواهمم داشت..

شاید تا تولدِ تو..

شاید تا تولدِ سالِ دیگهش...

خدا رو چه دیدی.. عاشق، راهش رو پیدا میکنه... تو هم پیدا میکنی...

من با تو...